Zebracinema kalender Lente 2010
Gepost op 08 februari 2010 om 21:42:49. 
Hieronder vindt u het uitgebreid programma voor de periode maart tot mei 2010!
ADORATION
18 maart 2010 Cinema Walburg
Nadat zijn ouders verongelukt zijn, wordt de 15-jarige Simon opgevoed door zijn oom Tom. Tijdens de Franse les hoort hij een merkwaardig verhaal over een een terrorist die zijn hoogzwangere echtgenote met een kofferbom naar Israël wilde laten vliegen. Wat voor monster was hij? Als Simon zich in zijn opstel in de positie van de ongeboren zoon verplaatst, moedigt zijn lerares hem aan. Bij wijze van experiment houdt Simon voor de klas staande dat hij echt die zoon is en wordt hij een internethype: De chatrooms, gevuld met allerlei individuën die hun eigen idee hebben over bijvoorbeeld opoffering en heldenmoed, goed en kwaad of politieke tegenstellingen, barsten snel uit hun voegen. De sluipende hysterie van enkele chatters is even komisch als eng. De mens was nog nooit zo op zoek naar echte betekenis. Familierelaties, opgroeien, terrorisme, de invloed van technologie, de relaties tussen culturen en religies en het zoeken naar waarheid zijn maar enkele bakens in Adoration, de veellalige parabel van de Armeens-Canadese regisseur Atom Egoyan, o.a. bekend van Exotica (1994) en The Sweet Hereafter (1997). Opmerkelijk is ook dat dit relaas haast iedere minuut door muziek ondersteund wordt. Die stuwt of tempert het verhaal, kalmeert of grijpt de kijker, versterkt de zweem van mysterie die gedurende de hele film onderhuids aanwezig is.
CAPITALIS, A LOVE STORY
25 maart 2010 Cinema Walburg
Voor Michael Moore is de huidige economische crisis een kolfje naar zijn hand. In de proloog van Capitalism, A Love Story, trekt Moore speels de parallel tussen de zelfdestructie van het Romeinse rijk en de rampspoed in de USA. Daarna onderzoekt hij cynisch hoe het geflirt van de overheid met het neoliberale kapitalisme de socio-economische verhoudingen verzuurde. Hij doet dat in een nooit stuitende opsomming van feitenmateriaal. Het kapitalisme is in steile val, zoveel is duidelijk. En in plaats van een ‘love story’ is ‘capitalism’ voor Moore een griezelfilm. Want ‘the American Dream’ van weleer is een nachtmerrie waarin 1% van de bevolking weg is met de welvaart van de rest. Dat ongebreidelde kapitalisme, deze holdup, voltrok zich in de loop der jaren als een goed geënsceneerde en door de overheid gelegitimeerde overval op het algemeen nut, waardoor de middenklasse in de huidige crisiscontext een ijl begrip is geworden. Moore is op zijn best wanneer hij uitlegt hoe de ideologie van het eigenbelang de democratie ten gronde heeft gericht. Hij argumenteert zijn stelling met materiaal, dat de kijker koude rillingen bezorgt. Hoe corrupt is het kapitalisme, wanneer bedrijven levensverzekeringen afsluiten op hun werknemers om bij hun vroegtijdige dood zelf de premie op te strijken? Zelfs de katholieke kerk bestempelt dat soort kapitalisme als het vleesgeworden kwaad, betoogt Moore. Maar waar de nood het hoogst is, registreert
hij ook hoopvolle tekens van verontwaardiging.
RAPT
1 april 2010 Cinema Walburg
Over de ontvoering van baron Empain op 23 januari 1978 doen de wildste verhalen de ronde. De toen 41-jarige PDG, wiens grootvader geridderd was door Leopold II, had zich de ergernis van het Franse establishment op de nek gehaald door in de jaren 70 de Franse groep Schneider en de atoombouwer Framatone over te nemen. Toen president Giscard d’Estaing de Belg daarop vroeg zich tot Fransman te laten naturaliseren, weigerde hij. Dertig jaar na de feiten heeft regisseur Lucas Belvaux uit deze complexe zaak een intrigerende film gepuurd. Hij spreekt zich niet openlijk uit over de complottheorie, maar houdt deze interpretatie open door de machtsverschuivingen in de industriegroep tijdens en na de ontvoering in beeld te brengen. Sober en sterk graaft Belvaux naar de implicaties van deze plotse ontvoering op het bedrijf, het vermogen en het gezin van de gegijzelde grootindustrieel. Met zijn doordringende camera filmt Belvaux het gemis bij de vennoten, de kaderleden, de echtgenote en de kinderen, nu de centrale spil uit hun luxueuze bestaan vermist is. Naarmate de onderhandelingen over het losgeld duren en de tabloids het liederlijke leven en de gokschulden van de ontvoerde PDG op de frontpagina uitsmeren, mijmeren de betrokken partijen voort over hun relatie en glijden ze verder van hem weg. Het wordt kiezen en verliezen tussen eer, fortuin en leven.
LES BARONS
8 april 2010 Cinema Walburg
Waarom rijden jonge Marokkanen met een BMW? En waarom zijn er velen werkloos? Heeft het te maken met drugs, of prostitutiegeld, of racisme? Volgens Brusselaar Nabil Ben Yadir niet. In zijn eerste langspeler Les Barons reikt hij een verklaring aan: jonge Marokkanen zijn slim en kopen een BMW met zijn achten. Uiteraard ware zeven dagen beter geweest wegens zeven dagen in een week. En voor die tweede vraag bestaan een eenvoudige uitleg. De meesten, en zij noemen zich dan ‘barons’, zijn ervan overtuigd dat iedereen bij zijn geboorte een bepaald aantal passen heeft toebedeeld gekregen. Is de laatste stap gezet dan volgt de dood. Daarom is het zaak zo weinig mogelijk passen te verbruiken. Ben Yadir maakte van zijn debuut een onderhoudend portret van vier Marokkaanse jongeren en hun integratie in Sint-Jans Molenbeek. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van Hassan, het alter ego van de regisseur. Hij twijfelt tussen artistieke ambities als stand-up comedian, buschauffeur worden zoals zijn vader of ‘baron’ worden zoals zijn ‘copains’. Maar de druk van zijn vrienden is groot. Ben Yadir kneedt ‘film de banlieue, stadswestern en sociaal drama tot een sociale komedie, speelt met clichés en vooroordelen en doorspekt zijn op eigen ervaringen gebaseerde relaas met de nodige zelfspot en relativeringsvermogen. Les Barons is een dramatisch knap opgebouwde film die de kijker een frisse kijk biedt op integratie in onze hoofdstad.
MR. NOBODY
15 april 2010 Cinema Walburg
Jaco Van Dormael maakt weinig films maar het zijn er telkens bijzonder markante. Zowel zijn debuutfilm Toto le héros als Le Huitième Jour werden wereldwijd bekroond. Na meer dan 12 jaar wachten is er nu eindelijk het verbluffende Mr Nobody, het meest ambitieuze project ooit van de Brusselse cineast en wellicht ook van de Belgische cinema tout court. Gewaagd qua budget en gedurfd qua stijl, inhoud en complexiteit. In één film tracht hij die vele (mogelijke) levens van een personage en alle thema’s van een filmmaker te omvatten. In het jaar 2092, een toekomst waar Mars een vakantiebestemming is voor aardbewoners, is Nemo Nobody een 117-jaar oude sterveling, de laatste in zijn soort want de wetenschap maakte iedereen onsterfelijk. Op zijn sterbed gaan de gedachten van Nobody naar de verschillende huwelijken en vele levens die hij heeft gekend. Een leven met zijn vader en eentje met zijn moeder, toen hij gedwongen werd een keuze tussen beide te maken. En uiteraard de vrouwen in zijn leven, Elise, Anna en Jeanne waar hij al dan niet mee trouwt. Voor wie houdt van complexe verhalen die meer emoties volgen dan plot, zweert bij mooie en bevreemdende beelden, dol is op bizarre personages, kan genieten van sterke vertolkingen en zich graag laat meedrijven door muziek van Mister Sandman tot 99 luftballons, is Mr Nobody een van de onvergetelijke kijkervaringen van 2010.
SAMSON & DELILAH
22 april 2010 Cinema Walburg
Samson & Delilah voegt een nieuwe dimensie toe aan de Aboriginalfilm. De Australische cineast Warwick Thornton, zelf van Aboriginesafkomst, groeide op in een gelijkaardige leefomgeving zoals die uit deze opmerkelijke adolescentenfilm. Zijn prent haakt op de huidige leefsituatie van de Aboriginals in. Met zijn rustige, intrigerende camera volgt hij het repetitieve patroon van daghandelingen, zoals muziek maken met de band van Samsons broer, slenteren over de rode aarde, nietsnutten of rondtollen in een rolstoel of de één jaar oudere Delilah bespioneren, die haar grootmoeder verzorgt. Zwijgzaam registreert Samson & Delilah de atypische liefdestaal van beide tieners. Op het trage ritme van de Aboriginaldorpsroutine schildert Thornton in de mooie kleurengloed van de Midden-Australische woestijn enkele ‘levende tableaux’ van de onderlinge contacten binnen deze gemeenschap: het leven in een caravan, het braden van een kangoeroe, het baden in een waterplas, het gerinkel van de telefooncel, een scherpe lach of de plotseling opduikende muziekklanken van Samsons straatband. Samson & Delilah is geen politieke barricadefilm. Subtiel en zonder toonverheffing maakt de cineast de kijker duidelijk hoe deze kwetsbare Aboriginalgemeenschap wordt veronachtzaamd. Wat niet betekent dat het vrij tragische liefdesverhaal pessimistisch stemt. De tieners onderhouden uitsluitend stilzwijgend contact. De film drijft op hun expressieve gezichten, hun zuiverheid en hun schuchterheid voor de camera. Thorntons beeldentaal stoelt op een continue stroom van indrukken. Dat aspect moet de jury in Cannes niet ontgaan zijn, toen ze Samson & Delilah de Camera d’Or toekenden.
LE CONCERT
29 april 2010 Cinema Walburg
De premisse van Le concert van de Frans-Roemeense Radu Mihaileanu, maker van Va, vis et deviens, is om in te kaderen. Ten tijde van de rigide communistische partijleider Brezjnev was Andreï Filipov de alom geprezen dirigent van het Bolshoi Orkest. Omdat hij zijn joodse orkestleden niet wou ontslaan werd Filipov zelf op non-actief gezet en kreeg een baantje als klusjesman. Het is in die hoedanigheid dat hij ’s avonds op het bureau van de chef een fax onderschept van de directeur van het befaamde Le Théâtre du Châtelet in Parijs met een uitnodiging voor een concert door het Bolshoi Orkest. Filipov ziet een unieke kans om eindelijk, na al die jaren, zijn gram te halen... Hij besluit mét de muzikanten van het ‘oude’ Orkest, al hebben ze dan in geen jaren nog samen gespeeld, op deze invitatie in te gaan. Het multiculturele zootje ongeregeld - want semi-clochards - dat even later in Parijs neerstrijkt, bestaat uit zigeuners, joden en Russen en lijkt in niets op een net gezelschap musicerende dames en heren. Mihaileanu dompelt zijn muzikale komedie onder in (zelf)spot - alleen het taalgebruik al -, in galgenhumor, neemt het op voor minderheden, gaat de historische context niet uit de weg en haalt ook graag uit naar de Franse én de Russische autoriteiten van toen. Aan alle kanten borrelen de frustraties (opnieuw) hoog op.
DOSSIER K
6 mei 2010 Cinema Walburg
Wie anders dan Jan Verheyen had dit vervolg op het alom geprezen De zaak Alzheimer durven inblikken nadat oorspronkelijk regisseur Erik Van Looy verstek liet gaan? Tijdens het productieproces van Dossier K. Liet hij zich ontvallen dat hij nog nooit zo hard aan een film gewerkt heeft. En we kunnen met een opgelucht en verrast hart melden dat het brein achter stinkers als Team Spirit, Buitenspel en Los zich heeft heruitgevonden als adequaat actiefilmer. Het relaas van Antwerpse flikken Vincke en Verstuyft en hun strijd tegen de Albanese maffia ontwikkelt onmiddellijk een hels tempo. Van een moord aan de Scheldekaaien over een zoektocht in een discotheek tot een shoot-out in een luizig hotel: zelfs Jason Bourne zou moeite hebben om het pijlsnelle maar retestrakke vertelritme bij te houden. Een ander zijn geluk-cameraman Frank van den Eeden schiet onderkoelde maar trefzekere beelden van de als Albanië vermomde Spaanse Pyreneeën en de Sinjorenstad - dat buitenshot van het nieuwe gerechtshof is goud waard! En het doet deugd om De Bouw eindelijk nog eens bezig te zien als Vincke, het sombere personage dat hem op het lijf geschreven is. Dossier K. Kan tellen als triomfantelijke tweepunter: het gaat niet alleen om een waardige opvolger van De zaak Alzheimer, maar ook om de beste film uit Verheyens carrière als filmmaker.
GEEN VERTONING
13 mei 2010
TROUBLED WATER
20 mei 2010 Cinema Walburg
Jan Thomas spiegelt vooral zichzelf voor dat hij niet verantwoordelijk was voor de dood van de peuter die hij als adolescent ontvoerde. Wanneer hij acht jaar later vrijkomt, vindt hij een baantje als organist in een kerkje, waar hij zich al gauw aangetrokken voelt tot dominee Anna, een aantrekkelijke alleenstaande moeder met een zoontje. De aanvankelijk moeizame omgang met het kind bloeit langzaamaan open tot een warme band. De Noorse regisseur Erik Poppe kiest in zijn derde speelfilm Troubled Water voor een rustige, integere verkenning van zijn personage. Jan Thomas kijkt zijn nieuwe toekomst constructief tegemoet, maar vindt de moed niet om de verantwoordelijkheid voor zijn misstap te dragen. De film krijgt een diepere emotionele geladenheid wanneer we halverwege hetzelfde verhaal te zien krijgen, dit keer vanuit het perspectief van de moeder van het slachtoffer. Deze parallelle verhaaltechniek laat toe om de twee protagonisten vanuit hun eigen belevingswereld te belichten. Poppes directe aanpak behoudt de spanning en de dramatiek, inherent aan het onderwerp. Behalve de evidente vraag naar de schuld van Jan Thomas, wordt ook gepeild naar het morele recht van een misdadiger (elke mens in feite) op een tweede kans, naar wraak en vergeving, aanvaarding en verwerking. Een doordachte en vooral menselijke studie van schuld en boete.
A SERIOUS MAN
27 mei 2010 Cinema Walburg
Net zoals in hun meesterwerken Fargo, The Big Lebowski en The Man Who Wasn’t There zorgen de Coens er in A Serious Man voor dat een melancholische onderstroom de verwarde emoties van het hoofdpersonage naar de oppervlakte stuwt terwijl humor ‘serieuze’ vragen over familie, geloof, ongeluk en sterfelijkheid uitvergroot. A Serious Man is een typisch Joods verhaal over beproeving, lotsbestemming en mysterie. Met professor Larry Gopnik, die anno 1967 het bord vol rekenkundige formules krabbelt om het ‘onzekerheidsprincipe’ te bezweren, als archetypische Joodse held. Hij is een moderne Job die merkt dat in zijn leven niets nog zeker is. “Waarom ik?” lezen we op zijn gelaat wanneer Larry van alle kanten wordt getest. Zo kondigt zijn vrouw Judith aan dat ze verliefd is op weduwnaar Sy ‘a serious man’ Ableman en een religieuze scheiding wil om te kunnen hertrouwen. Larry wordt verder op de proef gesteld door een racistische buur, een naakt zonnebadende buurvrouw en een anonieme briefschrijver die met beschuldigingen van ‘morele verdorvenheid’ zijn vaste benoeming in gevaar brengt. Michael Stuhlbarg vertolkt Larry als een hoopvolle twijfelaar op zoek naar zingeving. Als wiskundige geraakt hij uit evenwicht wanneer het mystieke het rationele buitenspel zet. Geconfronteerd met het wegvallen van zekerheid zoekt hij verklaringen bij rabbijnen en vrienden. A Serious Man is een komische parabel over de impact van emoties en de grenzen van kennis.
Dit bericht werd 271× gelezenReacties (0)
Reageer!
U hoeft niet ingelogd te zijn om reacties te kunnen posten. U moet wel de code die u in de kleine afbeelding ziet overtypen.
Geregistreerde en ingelogde leden hoeven deze code niet over te typen.
